Żuków

Nazwa wsi pochodzi od staropolskiego imienia Żuk. Według Długosza w połowie XV wieku dziedzicem wsi był Jan z Rytwian – wojewoda krakowski. Wieś posiadała łany kmiece, karczmę i zagrodników. Dziesięcinę – 4 grzywny oddawano kościołowi w Opatowcu. Istniał tu też folwark rycerski, z którego dziesięcinę oddawano kościołowi w Solcu.

W 1579 Żuków był własnością Andrzeja Zborowskiego – było tu 10 kmieci na 2,5 łana. W 1827 roku wieś miała 22 domy i 147 mieszkańców. W 1888 roku wieś należała do gminy Zborów, parafii Solec.



Aktualnie Żuków liczy 196 mieszkańców, 46 posesji, w tym 33 gospodarstwa rolne. Ogólna pow. wsi to 287 ha. Wieś jest zwodociągowana i zgazyfikowana. We wsi funkcjonuje świetlica wiejska. Żuków to tradycyjne tereny upraw truskawki i warzyw: ogórków
i pomidorów.



Przez Żuków biegnie szlak kapliczek i świątków. W samym Żukowie mamy dwie figury Jezusa Frasobliwego: jedną siedemnastowieczną i jedną współczesną. Warto zboczyć 2 km z głównej trasy Zborów – Solec aby odwiedzić Żuków.

 

 

 

A oto wiersz jaki o Żukowie napisała 74-letnia mieszkanka tej wsi Pani Stefania Nowocień.

Choć Pani Nowocień pochodzi z Piestrzca, a do Żukowa przyszła wiele lat temu „za mężem” to najwyraźniej właśnie z Żukowem najbardziej się utożsamia i los tej miejscowości bardzo leży Jej na sercu.

28.X.2008

Oblicze Żukowa

Oj zmieniło się zmieniło

Oblicze Żukowa

Tutaj rowy wykopane

A tu nowa droga

Oj zmieniło się zmieniło

Nawet nie do wiary

Dziwuje się człowiek młody

Dziwuje się stary

Oj zmieniło się zmieniło

Nie do pomyślenia

Usypali nowe drogi

Z białego kamienia

Pracowali ciężkim sprzętem

Dzielni Robotnicy

Walcowali i kopali

Robota aż wrzała

Ale by się kosmetyka

Jeszcze należała

Oj przydałaby się jeszcze jakaś kosmetyka

Bo przecież nie ma asfaltu i nie ma chodnika

Oj Szanowni Urzędnicy

Byście się starali

Żeby nam te nowe drogi

Wyasfaltowali

Żeby było równo gładko

By nie stało błoto

To My na nowe Wybory

Pójdziemy piechotą

Napisała: Stefania Nowocień